Að búa í þorpi í borginni

Ég elska vesturbæinn, ég hef búið víðsvegar um borgina en vesturbærinn og skerjó eru einu staðirnir sem ég elska. Hér hef ég rætur og hér er alvöru þorpafílíngur. Mér hefur aldrei liðið vel í úthverfunum. Finnst það vera svo geymslulegir staðir. Í vesturbænum eru ennþá litlar matvöruverslanir og fullt af sjoppum og alltaf þegar ég fer út að labba, ss dag hvern þá hitti ég einhvern sem ég þekki. Ég hef reyndar alltaf verið pínu veik fyrir þingholtunum vegna þess að ég ólst þar upp og eyddi drjúgum hluta síðunglingsáranna þar en samt þá á vesturbærinn hjarta mitt. Kannski vegna þess að ég hef búið til svo margar minningar með því að labba um hverfið og spjalla við alla ketti sem á vegi mínum verða, kannski vegna þess að það er svo stutt út á ægissíðu, kannski vegna þess að hér er svo rosalega fjölbreytt flóra mannlífs og það verður aldrei draugalegt eins og vill verða í úthverfunum. Það er líka algjör munaður að geta rölt niður í bæ þegar ég er þannig stemmd og að get svo gott sem sleppt því að eiga bíl, það er reyndar frekar óþolandi hve margar vörur eru bara ekki fáanlegar miðsvæðis fyrir tölvunörda eins og mig.

Ég held svei mér þá að ég hafi alltaf verið haldin skammdegisþunglyndi án þess að hafa haft hugmynd um það. Ég er bara allt önnur manneskja þegar sólin fer að láta á sér kræla, full af orku og hið króníska hamingjukast aldrei langt undan.

Seríal flensa á klakanum

Heimilið mitt hefur verið flensubælið mikla undanfarinn mánuðinn. Ég hef því verið frekar ósýnileg, líður svolítið eins og ég sé marglytta þessa daganna sem hefur óvart rekið allt of langt upp í fjöruna. Ísland er eini staðurinn í heiminum sem ég verð svona oft veik. Held að ein af ástæðunum fyrir því að þessar flensur leggist svona þungt á landann sé ofneysla fúkkalyfja undanfarin 30 árin. Við hljótum að eiga heimsmet í neyslu á því eins og öllu öðru. Annars þá hef ég ekki setið auðum höndum, vegna þess að ég er klassískur vinnualki og get ekki hætt að vera stöðugt að þó að ég ætti að liggja í bælinu.
Skrifaði eina grein og tók eitt viðtal fyrir Grapevine, fékk það hlutverk þar að vera Art Correspondent, það er bara skemmtilegt, enda hef ég verið mikill aðdáandi þessa blaðs síðan ég sá það fyrst. Hef lesið það af meiri áhuga og áfergju en þessi hefðbundnu dagblöð sem öll eru eins í tón og tali.
Svo hef ég fengið slatta af efni samþykkt hjá Vocies in Wartimes, bæði myndir og ljóð. Ég hef klárað að editera skáldsöguna mína Dagbók Kameljónsins og er nú að leggja hana í hendur útgefenda. Verður spennandi að sjá hvað gerist í því sambandi. Svo er ég núna að klára að setja saman 10 smákver ljóða og listaverka sem litla útgáfan mín Beyond Borders mun gefa út á næstu dögum. Þær munu koma út í afar litlu upplagi hver eða 44, en þetta verða samt 440 bækur allt í allt:)
Meira um það seinna, ég þarf að koma mér að verki.......

Death in Gaza

Ég hef núna horft á tvær myndir sem báðar hafa verið mjög erfiðar að horfa á. Lilja 4 ever og Death in Gaza. Þær eru báðar sérstæðar fyrir þær sakar að þær fjalla um veruleika barna sem er svo hrottalegur og ómanneskjulegur að það er erfitt fyrir okkur sem sitjum hér í öryggi á eyjunni bláu að horfast í augu við þennan verukeika. Það er mjög jákvætt að þessar myndir eru sýndar yfir höfuð og má RÚV eiga þakkir fyrir það. Það mætti alveg kvarta yfir sýningartíma en þetta er allavega fyrsta skrefið. Ég er svona manneskja að ég er alveg ónýt eftir að horfa á svona myndir. Ég píni mig samt því að það er nauðsynlegt að vita hvað er að gerast í heiminum okkar og svo næsta skref er að bregðast við því. Mér finnst að við Íslendingar ættum að sniðganga vörur frá Ísrael. Það sem er að gerast þarna er svo hræðilegt að við bara megum ekki horfa undan því. Af hverju getum við ekki haft manndóm í að fordæma þetta ástand og þessi brot á saklausum borgurum í Palestínu. Æ hvað ég vildi að ég gæti gert eitthvað. Mér finnst börnin þarna allt eins gætuð verið mín börn.

Ég ætla að skrifa um Lilju 4 ever fljótlega. Ég var alveg brjáluð eftir að hafa horft á þá mynd. Langaði helst að fara út leiðangur með kandísklippur og hreinsa undan öllum þeim barnaníðingum sem yrðu á vegi mínum.

Fátækt_andleg_líkamleg

Ég er að upplifa alveg frábæra tíma. Svo margt skemmtilegt sem hefur ratað mína leið. Ég er hrikalegur vinnualki. Eins og tildæmis núna, þá er ég með hræðilega flensu og sit hér í ægilegu svitakasti um klukkan 11 að kvöldi, er að spá í hvort að ég ætti ekki bara að vinna í alla nótt að hinum ýmsu verkefnum sem eru komin langt fram yfir deadline vegna þessarar andskotans flensu.
Ég er frekar fátæk þegar það kemur að peningahliðinni ef að ég miða mig við neysluglaða íslendinga. Ég er samt afar sátt við að vaða ekki í peningum, ég er nefnilega rosalega þakklát fyrir það að geta verið hjá strákunum mínum þegar þeir eru veikir. Ég er rosalega þakklát fyrir að fá að sinna sköpunargyðjunni. Og þó að það hljómi klisjulega þá er það þannig að mér finnst ég ógeðslega rík. Mér finnst ég eiga allt sem ég virkilega þarf. Heilsu, dásamleg börn, frábæra tölvu, góða vini og fjölskyldu sem elskar mig.

Stundum þá fórnum við svo skringilegum hlutum fyrir að eiga eitthvað sem við þurfum eiginlega ekkert.
Fólkið, sköpunin og tíminn okkar er eitthvað sem er mun dýrmætara en hlutir...... ég vel það.
Og er því bara í sjálfgefnu hamingjukasti.