Að búa í þorpi í borginni
Ég elska vesturbæinn, ég hef búið víðsvegar um borgina en vesturbærinn og skerjó eru einu staðirnir sem ég elska. Hér hef ég rætur og hér er alvöru þorpafílíngur. Mér hefur aldrei liðið vel í úthverfunum. Finnst það vera svo geymslulegir staðir. Í vesturbænum eru ennþá litlar matvöruverslanir og fullt af sjoppum og alltaf þegar ég fer út að labba, ss dag hvern þá hitti ég einhvern sem ég þekki. Ég hef reyndar alltaf verið pínu veik fyrir þingholtunum vegna þess að ég ólst þar upp og eyddi drjúgum hluta síðunglingsáranna þar en samt þá á vesturbærinn hjarta mitt. Kannski vegna þess að ég hef búið til svo margar minningar með því að labba um hverfið og spjalla við alla ketti sem á vegi mínum verða, kannski vegna þess að það er svo stutt út á ægissíðu, kannski vegna þess að hér er svo rosalega fjölbreytt flóra mannlífs og það verður aldrei draugalegt eins og vill verða í úthverfunum. Það er líka algjör munaður að geta rölt niður í bæ þegar ég er þannig stemmd og að get svo gott sem sleppt því að eiga bíl, það er reyndar frekar óþolandi hve margar vörur eru bara ekki fáanlegar miðsvæðis fyrir tölvunörda eins og mig.
Ég held svei mér þá að ég hafi alltaf verið haldin skammdegisþunglyndi án þess að hafa haft hugmynd um það. Ég er bara allt önnur manneskja þegar sólin fer að láta á sér kræla, full af orku og hið króníska hamingjukast aldrei langt undan.
Ég held svei mér þá að ég hafi alltaf verið haldin skammdegisþunglyndi án þess að hafa haft hugmynd um það. Ég er bara allt önnur manneskja þegar sólin fer að láta á sér kræla, full af orku og hið króníska hamingjukast aldrei langt undan.
posted by Laibach á Íslandi at 9:04 AM
2 Comments:
Ég sem var að lesa að grein Guðmundar Andra um að 101 sé úthverfi en miðbær nútímans sé Smáralind og nágrenni. (Hluti Vesturbæjar og Skerjó eru í 101.) Hann mætir nú samt yfirleitt sjálfur á gamlársbrennuna í Skerjó hann Andri...
Já ég las þessa grein og fannst hún harla furðuleg. Skerjó á vinninginn í huga mínum þegar kemur að þorpaupplifun á gervöllu höfuðborgarsvæðinu. Dásamlegur staður.
Ég hef búið í öllum úthverfum Reykjavíkur nema í Grafarvogi og hef lítinn hug á að búa þar. Því finnst mér ég hafa ágætan samanburð. Ég held að þetta sé spurning um lífsstíl, mér finnst persónulega staðir eins og Smáralind og Kringlan vera tja eins og krabbamein, endalausar breiður kaupæðis okkar. Það er ekki neitt á þessum stöðum sem ég get sett samansem merki við sem miðbær, nútíma eða framtíðar. Laugavegurinn er reyndar ekki endilega táknmynd miðbæjar í mínu huga, aðeins hluti þess, ég sé engin merki um að miðbærinn sé að deyja. Þó að það séu færri kaupmenn þar þá hafa bara aðrir hlutir komið í staðinn. En ef að fólk vill líta á Smáralind sem sinn miðbæ, þá er það bara þeirra mál. Úthverfin eru tóm á daginn og um helgar vegna þess að þá eru allir í Smáralind. Hér í Vesturbæ og Þingholtum er alltaf líf, bæði lifandi og sögulegt. Í kaupæðishöllum má maður ekki einu sinni tjá hug sinn og þar má henda manni út ef maður reynir að upplýsa meðborgara sína um vanhæfa ráðamenn. NEi ekkert má trufla fólkið frá því að seilast í tóma vasa sína. Nei í mínum huga er aðeins einn miðbær, einn bær í bænum, og það er Vesturbærinn eins og hann leggur sig. Ég vil frekar búa í lítilli íbúð með krakkana mína hér en í stóru húsi í úthverfi. Ég hef prófað það og fannst ég alveg eins geta búið út á landi. Og það er ekkert að því að búa út á landi, það eru allavega alvöru þorp, úthverfin eru ekki þorp, til þess vantar of mikið af fólki með eitthvað hlutverk eða tilverurétt, úthverfin eru svo andlitslaus og erfitt að kynnast fólkinu þar. En þetta er nú bara mín upplifun og alveg öruggt að úthverfisbúar séu mér hjartanlega ósammála....... og Guðmundur Andri var nú örugglega bara að hræra í hausnum á okkur með þessari grein, en kannski ekki, en mér fannst skemmtilega absúrd þessi rómantíska mynd sem hann dró upp að úthverfum borgarinnar.
Sendu inn athugasemd
<< Home