1.dagur

Dagurinn í dag var fullkominn til að hefja mitt blog. Dagbækurnar mínar rykfalla, fullar af dulrænum myndbirtingum um hugarheim fremur en viðburði. Það ber kannski að upplýsast að ég er alræmdur vinnualki og á erfitt með að gera ekkert, ég öfunda fólk sem getur gert ekkert.

Ég þarf að díla við 230 tölvupósta sem hafa verið að safnast fyrir í pósthólfinu mínu síðan um áramót. Reyni að taka eins og 10 á dag, en vandamálið er að alltaf þegar ég er búin að svara tölvupósti fæ ég annan til baka. Þannig að þetta myndi útfærast sem einskonar catch 22.

Ég bjó til tvö plaköt gegn stríðinu í Írak, annað verður notað á bol. Ég er mjög ánægð með útfærsluna á þessu, þó að það hafi í sjálfu sér verið hræðilega erfitt að vinna með þessar stríðsmyndir. En ég er þeirrar skoðunar að það sé nauðsynlegt fyrir okkur sem aldrei höfum upplifað þær hörmungar sem skapast í stríði, að skoða hardcore myndir úr stríði. Það eiginlega kveikti aftur í mér baráttuandann að sjá myndirnar frá Fallujah jafnóðum á vef sem ég fann 12 þessa mánaðar. Fréttirnar í hinum vestræna heimi hermdu að það væru mest hryðjuverkamenn sem að höfðu fallið á meðan myndirnar sögu allt aðra sögu. Söguna um að það var enn hellingur af óbreyttum borgurum í Fallujah. Og að þeim var eigi þyrmt. Verst var að sjá börnin sem höfðu orðið fyrir skotum og sprengjum.



Það sem er algerlega óþolandi við þetta allt saman er að við Íslendingar erum beinir þátttakendur í þessu blóðuga stríði. Og það sem er enn meira óþolandi er að við kusum þessa þursa yfir okkur aftur. Og núna þá losnum við ekki við ráðamenn og konur fyrr en í næstu kosningum en þá verðum við sennilega búin að gleyma öllu og kjósum enn og aftur Bakkabræður yfir okkur. Ég er ekki mikið fyrir það að dæma fólk en ég verð að segja að þau samskipti sem ég hef átt við marga af ráðherrum og stjórnarliðum er eiginlega til skammar. Mér finnst það óþægilegt að upplifa það að fólkið sem að stjórnar bananalýðveldinu er ekki bara grunnhyggið heldur er það einnig siðblint að svo miklu marki að líkja má þeirra athöfunum við síkópatíu. Í dag tildæmis þá upplifði ég afar skondinn og pínlegan hlut fyrir framan alþingi. Við stóðum þar nokkur með mótmælaskilti og á einu skiltinu (sem var frá 2002 mótmælunum) stóð "Hvað ertu búinn að drepa mörg arababörn Dóri?" Á öðrum skiltum stóð tildæmis, hve mörg börn þurfa að deyja fyrir þetta stríð? og svo framvegis, nema eina skiltið sem vakti einhver viðbrögð var þetta um Dóra og arababörnin. Guðni pylsu og maltáhugmaður með ráðherratitil kom stormandi gegn okkur með brjálæðisglampa í augum, benti á skiltið og hrópaði, "þetta er dónaskapur."
Við hrópuðum eitthvað til baka um samvisku, og ég hrópaði að honum þegar hann var að stíga inn í alþingi, hvort hann ætti ekki bágt með svefn. Þá snéri hann sér við, steytti hnefann að mér og sagði "heldur þú kannski með Saddam?" snéri svo á hæl og fór. Ég gat ekki annað en sagt "Já." Ekki vegna þess að ég haldi með Guðna eða Saddam eins og þeir væru fótboltalið, nei einfaldlega vegna þess að ef ég þyrfti að velja þá myndi ég glaðlega velja einhvern minni harðstjóra en Bush og ég held svei mér þá að Saddam sé sakleysingi miðað við Bush og félaga. Já ég vil ekki vera í liði með Bush, frekar vil ég vera hryðjuverkamaður ef ég lifði í svart hvítum einfeldningsheimi eins og Guðni, Bush, Davíð og Halldór virðast lifa í.

Það má segja að lætin í ráðherrum og stjórnarliðum í dag hafi gefið mér adrenalínið til að halda áfram þeirri baráttu að mótmæla á allan mögulegan máta okkar veru á þessum lista hinna viljugu ríkja. Það er engin synd stærri en sú að vita að eitthvað hræðilegt er verið að gera í nafni manns og aðhafast ekkert. Ég vildi óska að elskulega þjóðin mín myndi rífa sig úr ham gungunnar og þora að vera annað og meira en þræll á eyjunni sem gjarnan er kölluð þrælaeyjan og tja er virkilega hægt að kalla stjórnarfarið hér lýðræðislegt.

Kíkið á eftirfarandi vefi: Fallujah in Pictures
Fólkið.net