Skáldsagan Dagbók kameljónsins er komin út

Birgitta Jónsdóttir hefur í fjöldamörg ár unnið að því að þurrka út mörkin sem aðskilja listgreinar. Í Dagbók kameljónsins tekur hún skáldsöguna ofurlítið nær teiknimyndasöguforminu, þar sem hin myndræna upplifun fær aukið vægi miðað við það sem við eigum að venjast sem lesendur. Þá leikur hún sér með söguformið, tekur dagbókina alla leið með því að þurrka út mörkin á milli veruleika og ímyndunar. Bókin hefur verið í vinnslu í með nokkrum hléum í 18 ár en segja má að vinna Birgittu við hinn myndræna heim internetsins í áratug hafi nokkuð mikið vægi í því hvernig þessi saga þróaðist. Síðast en ekki síst notar höfundur heilmikið efni úr sínum eigin dagbókum frá því þegar hún er um tvítugt, til að ná frá raunsærri mynd af hugarheimi söguhetjunnar, hvaða síður eru alvörufærslur og hvaða síður eru uppspuni er erfitt að átta sig á, en þær dagbækur sem stuðst er við áttu aldrei að koma fyrir sjónir annarra, þannig að þær ættu að sína djúpt inn í sálarkviku söguhetjunnar og setja tóninn fyrir annað í bókinni.
Söguhetjan sem skrifar dagbókarfærslurnar er sett inn í þannig kringumstæður að hún verður að pína sig til að horfast í augu við það sem hún óttast mest til þess að halda lífi, minningarnar sínar. Ef að hún horfist ekki í augu við sína eigin sjálfseyðingarhvöt þá fer fyrir henni eins og pabba hennar sem í upphafi bókarinnar fremur sjálfsmorð. Með dauða sínum gefur hann Argitt tækifæri á að byrja upp á nýtt. Því verður sjálfsvíg hans til þess að gefa henni líf. En tekst Argitt að komast út úr sjálfspíslinni og draumórum um dauðann sem einni allsherjar lausn á sinni vanlíðan. Það er staðreynd að lótusblómið verði aðeins fallegt og stórt ef undir því sé nógu mikill skítur og myrkur. Aðeins með því að horfast í augu við myrka og hryllilega bernsku sína getur söguhetjan orðið heil. Lesandinn fær að fylgjast með sálarstríði hennar í dagbókarfærslum og minningum sem á meðan Argitt umbreytir sínu innra ástandi, breytast úr hryllingi í eitthvað manneskjulegt og jafnvel grátbroslegt. Hún gerir sér grein fyrir því að enginn nema hún getur haft áhrif á upplifun sína á fortíðinni. Það er ekki hægt að skilgreina þessa bók, hún er fyndin, sorgleg, fallegt, ljót, hrá, fáguð. Dagbókin er kviksjá, full af vísbendingum um eitthvað sem gefur sögunni meiri dýpt eða tekur hana í aðrar víddir upplifunar, hún er ríkulega myndræn, þar sem úir og grúir af listaverkum, ljósmyndum og kroti.

Það er bókaútgáfan Radical sem gefur bókina út og er hún fáanleg í öllum helstu bókaverslunum landsins, en bókaútgáfan Salka sér um dreifingu. Meiri upplýsingar um bókina er að finna á http://kameljon.blogspot.com

Dagbók kameljónsins

Búin að taka yfir enn eitt blogg dómeinið
kameljon.blogspot.com
þar er að finna upplýsingar um nýju skáldsöguna mína Dagbók kameljónsins
og aðra hluti sem mér dettur í hug að skrifa um í morgunsár þegar borgin sefur

Hætt að blogga á íslensku

Ég nenni ekki að blogga á tveimur stöðum lengur, ætla frekar að efla Joy B
Nóg af tuðurum og gárungum á netinu, ekki á það bætandi að ég tuði líka....
Joy B er spin off af gárungunum Birgittu og miklu skemmtilegri en hún gæti nokkru sinni verið
sem Birgitta, allt sem hin háfleyga og alvöruþrungna Birgitta lætur frá sér text Maurizio di Bona teiknaranum mikla frá Napólí að gera meinfyndið og því er ekkert betra fyrir Birgittu að gera en að hlæja að sjálfri sér og gleyma bölsýninni um stund::::::: halda á vit ævintýra hennar eigin geðklofa persónuleika..... í
The Amazing Adventures of Joy B

Lélegasti plöggari í heimi

hlýtur að vera ég..... hef sett upp þennan fína vef til að kynna smákverin mín tíu en steingleymdi að láta nokkurn mann vita af því. Það er semsagt hægt að skoða allar bækurnar í e-bókarformi á vefnum og meira að segja kaupa þær. Þetta er eiginlega eini staðurinn sem ég ætla að selja þær.
Kannski má kenna ýmsu veraldarvafstri um. Fermdi minn eldri son að borgarlegum sið á afmælisdaginn minn þann 17. apríl og þurfti að setja í þotugírinn til að hafa þetta af fjárhagslega. Þetta var nú algert ævintýr, svo margir lögðu hönd á plóginn til að gera þetta að ógleymanlegri veislu. Ég ákvað að hafa þetta svona heimaveislu þó að íbúðin sem ég bý í sé ekki ýkja stór. Það þýddi að ég þurfti að endurskipuleggja allt sem inni í henni er. Fékk meira að segja að geyma rúmið mitt í íbúðinni á móti og konan þar svo elskuleg að lána mér sófaborðið sitt og smáborð. Listinn yfir fólk sem hjálpaði mér gæti verið óendanlegur. Það sem mér fannst yndislegast við þetta allt saman var að mér tókst að skapa svona risa fjölskyldu stemmningu og þó að það væri nokkuð þröngt á þingi þá voru allir svo glaðir. Mamma tók upp gítarinn og sungnar voru Neptúnusarvísur hinar nýrri, honum til mikillar armæðu en öðrum til kátínu. Ég hef komist á þá skoðun að ef maður er illa haldin af nostalgíu eins og ég er gagnvart þessari ítölsku fjölskyldustemmningu sem ég upplifði sem barn, þá verð ég bara að reyna að skapa það sjálf.... og það tókst þennan einstaka dag, og aðalatriðið var að fermingarbarnið var í einskærri sæluvímu. Ég ákvað að hafa þetta heima vegna þess að það að vera í sal þýðir að fólk situr við eitt borð og lítill samgangur þar á milli, hér voru allir í návígi. Þó að ég hitti fjölskylduna mína sjaldan þá á ég svo margar minningar og mér þykir svo innilega vænt um þetta fólk. Næst á dagskrá er væntanlega ættarmót.... en þó ekki fyrr en á næsta ári.

Ég hélt reyndar tvær veislur fyrir konung hafsins, eina fjölskylduveislu og eina vinaveislu. Vinaveislan var mun smærri í sniðum, en líka skemmtileg. Hér er lítill listi yfir alla sem hjálpuðu mér að gera þetta mögulegt. Ég á ekki nógu stór orð til að tjá þakklæti mitt..... Þessar manneskjur hafa markað einn skemmtilegasta dag lífs míns og Neptúnusar.
Amma, mamma og Peter, Oddi og Linda, Lilla, Gréta frænka, Valdi, Lilja, Binna og Stefán, Svava og Fred..... algerir englar....

Gúrkutíð

fann þessa frétt á mbl, setti reyndar brennivín í stað hass, reyni stundum að ímynda mér ef hass væri löglegt og brennivín bannað... þá væri semsagt fréttin svona.... og taktu þetta svo alvarlega..... vegna þess að bæði er jú eiturlyf bara mislöglegt....

"8 ára drengur fann brennivínsflösku

Átta ára drengur, sem var við leik á Íshússtíg í Reykjanesbæ í gær, fann þar flösku og kom með heim til sín. Fram kemur á fréttavef Víkurfrétta, að foreldrum drengsins fannst flaskan grunsamleg og gerðu þeir lögreglu viðvart. Reyndist flaskan vera rúmlega fjögurra lítra brennivínsflaska vafin í pappírspoka.

Foreldrar drengsins, sem vildu ekki láta nafns síns getið, sögðu í samtali við Víkurfréttir að drenginum hefði skiljanlega brugðið er í ljós kom að um eiturlyf var að ræða."

stolið og stílfært frá frétt vefi á mbl klukkan 23:08, tja ef frétt væri um að ræða
og fyrsta innlenda fréttin var "Dorrit liðtæk í Legó" vá er gúrkutíð eða hvað, eða eru fréttirnar alltaf svona gersamlega innantómar.....?? sennilega... önnur fyrisögn af frétt af téðri vefsíðu "Lögreglan handsamar mann með tvær ferðatöskur við bandaríska þinghúsið".... þar eru þeir nú bara að stæla okkar löggur sem handtaka grunsamlega menn með húfur við alþingishúsið okkar.......... við lifum svo sannarlega í heimi martraða þess innihaldslausa ótta

Tíu bækur útgefnar

Ég er á einhvern hátt ekkert sérstaklega módiveruð að skrifa inn á þetta blog, ég hef alltaf haldið dagbók með mínum innstu og kannski einlægustu hugrenningum, ég myndi aldrei setja sumt það sem ég skrifa þar hér fyrir allra augum. Ég skil eiginlega ekki af hverju fólk líkir dagbókum og bloggi saman. Myndi aldrei verða það sama, ekkert frekar en e-bækur og bækur sem enda í prentun. Ég get gert e-bók á fimm mínútum, á einhvern hátt vandar fólk sig ekki eins mikið fyrir hina rafrænu miðla. En nóg af tuði, það eru önnur skáld sem gera það miklu betur en ég.

Ég semsagt hef gefið út þessar 10 þema bækur á íslensku. Hægt að finna þær hér. Ég er eiginlega mjög ánægð með þær, enda hef ég lagt alveg ótrúlega mikla vinnu í þær, þetta eru ekki neitt venjulegar ljóðabækur, miklu frekar ljóðmyndabækur eða svona smá hug-mynda-heimur sem maður getur dottið inn í. Annars þá hef ég aldrei skilið af hverju við hér á eyjunni bláu höfum aldrei farið út í það að gefa út smákver, mér finnst þetta mjög heillandi útgáfuform og öll merkilegustu skáld heimsins fengið sínar fyrstu bækur gefnar út sem smákver. Hér þarf það alltaf að vera heil bók með allt of mörgum ljóðum og allt of dýrar. Gaman ef að við myndum nú fara að gera eitthvað öðruvísi hér.

Ég verð að viðurkenna að, að mér sækir menningarleg innilokunarkennd. Það er einhvern veginn aldrei neitt sem kemur mér á óvart hérna.... nema kannski sú staðreynd að flest skáld og listamenn virðast aldrei fá nóg af sínu eigin naflakuski....

Að búa í þorpi í borginni

Ég elska vesturbæinn, ég hef búið víðsvegar um borgina en vesturbærinn og skerjó eru einu staðirnir sem ég elska. Hér hef ég rætur og hér er alvöru þorpafílíngur. Mér hefur aldrei liðið vel í úthverfunum. Finnst það vera svo geymslulegir staðir. Í vesturbænum eru ennþá litlar matvöruverslanir og fullt af sjoppum og alltaf þegar ég fer út að labba, ss dag hvern þá hitti ég einhvern sem ég þekki. Ég hef reyndar alltaf verið pínu veik fyrir þingholtunum vegna þess að ég ólst þar upp og eyddi drjúgum hluta síðunglingsáranna þar en samt þá á vesturbærinn hjarta mitt. Kannski vegna þess að ég hef búið til svo margar minningar með því að labba um hverfið og spjalla við alla ketti sem á vegi mínum verða, kannski vegna þess að það er svo stutt út á ægissíðu, kannski vegna þess að hér er svo rosalega fjölbreytt flóra mannlífs og það verður aldrei draugalegt eins og vill verða í úthverfunum. Það er líka algjör munaður að geta rölt niður í bæ þegar ég er þannig stemmd og að get svo gott sem sleppt því að eiga bíl, það er reyndar frekar óþolandi hve margar vörur eru bara ekki fáanlegar miðsvæðis fyrir tölvunörda eins og mig.

Ég held svei mér þá að ég hafi alltaf verið haldin skammdegisþunglyndi án þess að hafa haft hugmynd um það. Ég er bara allt önnur manneskja þegar sólin fer að láta á sér kræla, full af orku og hið króníska hamingjukast aldrei langt undan.

Seríal flensa á klakanum

Heimilið mitt hefur verið flensubælið mikla undanfarinn mánuðinn. Ég hef því verið frekar ósýnileg, líður svolítið eins og ég sé marglytta þessa daganna sem hefur óvart rekið allt of langt upp í fjöruna. Ísland er eini staðurinn í heiminum sem ég verð svona oft veik. Held að ein af ástæðunum fyrir því að þessar flensur leggist svona þungt á landann sé ofneysla fúkkalyfja undanfarin 30 árin. Við hljótum að eiga heimsmet í neyslu á því eins og öllu öðru. Annars þá hef ég ekki setið auðum höndum, vegna þess að ég er klassískur vinnualki og get ekki hætt að vera stöðugt að þó að ég ætti að liggja í bælinu.
Skrifaði eina grein og tók eitt viðtal fyrir Grapevine, fékk það hlutverk þar að vera Art Correspondent, það er bara skemmtilegt, enda hef ég verið mikill aðdáandi þessa blaðs síðan ég sá það fyrst. Hef lesið það af meiri áhuga og áfergju en þessi hefðbundnu dagblöð sem öll eru eins í tón og tali.
Svo hef ég fengið slatta af efni samþykkt hjá Vocies in Wartimes, bæði myndir og ljóð. Ég hef klárað að editera skáldsöguna mína Dagbók Kameljónsins og er nú að leggja hana í hendur útgefenda. Verður spennandi að sjá hvað gerist í því sambandi. Svo er ég núna að klára að setja saman 10 smákver ljóða og listaverka sem litla útgáfan mín Beyond Borders mun gefa út á næstu dögum. Þær munu koma út í afar litlu upplagi hver eða 44, en þetta verða samt 440 bækur allt í allt:)
Meira um það seinna, ég þarf að koma mér að verki.......